Χάθηκε και η ανθρωπιά μας...

Ένας άντρας προσποιείται ότι πεθαίνει στη μέση του δρόμου. Είναι ένα ερασιτεχνικό αλλά ιδιαίτερα διδακτικό πείραμα για τη συμπεριφορά των ατόμων στις σύγχρονες κοινωνίες των μεγαλουπόλεων...Κλειστήκαμε σε σπίτια με αμπάρες,
στις ψυχές μας πλανιέται η μοναξιά
χαθήκαν τα παιδιά απ’τις αλάνες
πάγωσε στα χείλη κι η χαρά…




Σκυφτοί οι διαβάτες σαν έρημοι ασκητές
χαμένοι στο κόσμο τους πια δε μιλάνε,
ούτε μια ΚΑΛΗΜΕΡΑ συνάνθρωπε δε λες.
Φίλε, στη μοναξιά κουβέντες δε χωράνε

Κλειστήκαμε σε πόλεις, σπίτια κλουβιά
δεν υπάρχουν οι παλιές γειτονιές, τι κρίμα!
χάθηκε μαζί τους και η ανθρωπιά
μαράθηκαν μεσ’τα τσιμέντα και τα κρίνα.

Μαρίζα.
ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ
.